Η Νινέτ ανακαλύπτει ότι η Έμμα είναι η μητέρα της και ότι την αγαπάει αληθινά. Πώς αντιδρά μετά; Τι λέει στη μητέρα της; πώς εξελίσσεται και τελειώνει η σκηνή;
Στα ερωτήματα αυτά απαντά η μαθήτρια Δήμητρα Σουλτανίδου (Α4) με τον παρακάτω θεατρικό διάλογο ανάμεσα στην Νινέτ και τη μητέρα της.
Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ τάξης εμπνέονται από το βιβλίο του Λουίς Σεπούβελδα " Η ιστορία του γάτου που έμαθε σε έναν γλάρο να πετάει" ζωγραφίζουν και μας προσκαλούν σε μία θεατρική παράσταση:
Ειρήνη Μάρρα - Τα κόκκινα λουστρίνια
Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ τάξης ζωγραφίζουν τα κόκκινα λουστρίνια και μας προσκαλούν σε μία θεατρική παράσταση:
 |
| Γαβριηλίδης Αργύρης Α2 |
 |
| Βαρνάς Νικόλας Α1 |
 |
| Βιολέτα Α1 |
 |
| Ζαϊμίδου Αντριάνα Α1 |
 |
| Καρματζόγλου Φιλομένη Α1 |
 |
| Κιμιτσίδου Ελένη Α1 |
 |
| Κύριλλος Α1 |
 |
| Μαυρομάτη Αναστασία Α1 |
 |
| Γκοντσάροβα Τίνα Α1 |
 |
| Διαμαντοπούλου Βασιλική Α1 |
Μανιτάρια στην πόλη (Λογοτεχνία Α΄γυμνασίου)
Αρχικά οι μαθητές/τριες της Α΄ τάξης βρήκαν και φωτογράφησαν "μολυσμένα" μανιτάρια στη γειτονιά τους:
 |
| Αλμανίδου Τάνια Α1 |
 |
| Μαυρομάτη Αναστασία Α1 |
Στη συνέχεια προσπάθησαν να αποδώσουν το κείμενο σε μορφή κόμικ:
 |
| Βασίλης Α1 |
 |
| Μαυρομάτη Αναστασία Α1 |
 |
| Κιμιτσίδου Ελένη Α1 |
 |
| Διαμαντοπούλου Βασιλική Α1 |
Δύο ακόμη παραμύθια
Η μαγική γάτα
Μια φορά κι έναν καιρό στο βάθος ενός δάσους υπήρχε μία καλύβα που ζούσε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Μαζί τους ζούσε και μία μαγική γάτα, η οποία μπορούσε να μιλήσει, να μεταμορφωθεί σε άνθρωπο ή σε οποιοδήποτε άλλο ζώο ήθελε και να δείξει το μέλλον. Τη γάτα την έψαχναν πολλοί βασιλιάδες αλλά στην πραγματικότητα αυτός που έπρεπε να την έχει ήταν ο Ζαχαρένιος βασιλιάς γιατί ήταν καλοσυνάτος. Βοηθούσε τον λαό του σε ό,τι χρειαζόταν και αν αποκτούσε τη γάτα θα σταματούσε τον πόλεμο σε όλα τα βασίλεια. Έτσι, έστειλε τους καλύτερους αξιωματικούς της χώρας να βρουν τη γάτα. Όμως, δυστυχώς, δεν ήταν ο μόνος που ήθελε να τη βρει!
Την ήθελε κι ο βασιλιάς Πιπερένιος που βασίλευε στην άλλη άκρη της χώρας! Αυτός είχε πολύ κακή φήμη! Εκμεταλλευόταν τα χρήματα των υπηκόων του, τα ξόδευε και δε βοηθούσε τον λαό του σε τίποτα! Ήθελε τη γάτα για να γίνει ακόμη πιο πλούσιος!!! Έτσι έστειλε κι αυτός με τη σειρά του τους πιο κακιασμένους αξιωματικούς της χώρας να την βρουν.
Τα ζώα του δάσους ενημέρωσαν τη γάτα για τον ερχομό των αξιωματικών. Η γάτα τότε μεταμορφώθηκε σε γέρο ώστε να προσποιηθεί τον βοηθό - οδηγό σε αυτή την αποστολή. Ήθελε να φέρει την ειρήνη ανάμεσα στα δύο βασίλεια χωρίς να ανήκει σε κάποιον! Έτσι εμφανίστηκε στα δύο βασίλεια κι έδειξε στους βασιλιάδες το μέλλον. Το μίσος θα έμπαινε στις καρδιές των κατοίκων και θα λιγόστευαν τα τρόφιμα.
Μετά από αυτό ο Πιπερένιος επισκέφτηκε τον Ζαχαρένιο και μίλησαν για το μέλλον τους. Αποφάσισαν να το αλλάξουν, να συμφιλιωθούν και να ζουν ειρηνικά από εδώ και πέρα!!!
Αραμπατζή Ελπίδα (Α2)
Η μαγική χρυσόσκονη
Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα μακρινό βασίλειο, που ζούσαν ξωτικά, νεράιδες και βασιλιάδες, ζούσε και μία πριγκίπισσα που ήταν γενναία και ευγενική με μακριά καστανόξανθα μαλλιά. Ζούσε σε ένα μαρμαρένιο παλάτι που εκεί μέσα φυλούσε πολλά ανεκτίμητα αντικείμενα μαζί με μια μαγική χρυσόσκονη που μπορούσε να σου πραγματοποιήσει μία ευχή.
Ένα ηλιόλουστο πρωινό, μία άσχημη νεράιδα αποφάσισε πως βαρέθηκε να την κοροϊδεύουν για την ασχήμια της και ο μόνος τρόπος για να λύσει αυτό το πρόβλημα ήταν να κλέψει τη μαγική χρυσόσκονη. Για να το καταφέρει, τρύπωσε κρυφά ένα βράδυ στο δωμάτιο της πριγκίπισσας και το άρπαξε! Όταν η πριγκίπισσα το κατάλαβε την επόμενη μέρα, έγινε έξω φρενών! Αποφάσισε να πάει η ίδια να τη φέρει πίσω!
Οι νεράιδες ζούσαν σε ένα δάσος μακριά από το βασίλειο και για να φτάσει κανείς εκεί έπρεπε να περάσει από τον βάλτο, το δάσος των ψιθύρων και τη λίμνη των πράσινων βότσαλων.
Όταν η πριγκίπισσα έφτασε στον βάλτο βρέθηκε κατευθείαν αντιμέτωπη με την μπόχα του έλους και τις πολλοστές βδέλλες που κολλούσαν πάνω της. Αναστέναζε καθώς ξεκολλούσε τις βδέλλες από τα πόδια της και βυθιζόταν στα λασπόνερα!
Εντωμεταξύ η νεράιδα ενημερώθηκε για τον ερχομό της πριγκίπισσας και άρχισε να πανικοβάλλεται. Για να την καθυστερήσει έστειλε τρομακτικές φωνές στο δάσος των ψιθύρων. Μόλις η πριγκίπισσα έφτασε εκεί, άκουσε τις φωνές, επειδή, όμως, ήταν προνοητική, είχε φέρει μαζί της ωτοασπίδες κι έτσι πέρασε το δάσος χωρίς καμία δυσκολία!
Στη λίμνη των πράσινων βότσαλων ήρθε αντιμέτωπη με τα βότσαλα που τα είχε μαγέψει σε στρατιώτες. Κατευθείαν έβγαλε το σπαθί της κι άρχισε να τους πολεμά. Μετά από πολλές ώρες μάχης κατάφερε να τους νικήσει! Πρόσταξε τότε τη νεράιδα να παρουσιαστεί μπροστά της.
Η νεράιδα, φοβισμένη, εμφανίστηκε και τραυλίζοντας άρχισε να εξηγεί γιατί έκλεψε τη χρυσόσκονη. Η πριγκίπισσα καθώς την άκουγε, άρχισε να μαλακώνει. Την πήρε αγκαλιά για να την παρηγορήσει. Αποφάσισε να αφήσει τη νεράιδα να χρησιμοποιήσει την ευχή για να γίνει όμορφη και να πάψει να βασανίζεται.
Κι έτσι ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!!!
Αραμπατζής Αρσένης (Α2)
Οι μαθητές/τριες της Α΄Γυμνασίου γράφουν το δικό τους παραμύθι
«Το μαγικό δοξάρι»
Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα κορίτσι που το έλεγαν Σοφία και ήθελε να γίνει σπουδαία βιολίστρια. Μια μέρα η γιαγιά της, της αγόρασε ένα βιολί και όπου και αν βρισκόταν έβγαζε το δοξάρι και έκανε ότι παίζει.
-Δεν παίζω πολύ ωραία; ρωτούσε όποιον περνούσε από δίπλα της, γεμάτη περηφάνια.Στην πραγματικότητα δεν ακουγόταν καμιά μελωδία αλλά ένας περίεργος ήχος. Αν μια μελωδία δεν της έβγαινε τα παρατούσε. Με λίγα λόγια ήθελε να κάνει τη μουσικό χωρίς να κουράζεται.
Μια μέρα, ενώ βρισκόταν στη θάλασσα έβγαλε το βιολί από τη θήκη του και άρχισε να «γρατζουνάει» με το δοξάρι της. Τότε την πλησίασε ένας περίεργος κύριος.
-Απ΄ ότι ακούω είσαι πολύ καλή στο βιολί.
-Ναι, καλή είμαι, απαντάει η Σοφία, αλλά αυτό το δοξάρι δεν παίζει αυτό που σκέφτομαι εγώ. Δεν είναι καθόλου υπάκουο και βγάζει αυτόν τον περίεργο ήχο.
Ο κύριος της χαμογέλασε και της είπε:
-Θα σου δώσω εγώ ένα «μαγικό» δοξάρι που θα παίζει μόνο του, αλλά με μία προϋπόθεση: εσύ θα πρέπει να μελετάς μια ώρα κάθε μέρα μουσική. Μετά τη μελέτη το δοξάρι θα κουνιέται μόνο του και θα παίζει αυτό που σκέφτεσαι.
Έτσι και έγινε. Σε λίγες μέρες η Σοφία έγινε μια διάσημη βιολίστρια και όλοι ήθελαν να την έχουν στην ορχήστρα τους.
Μια μέρα η Σοφία κουράστηκε να μελετάει μουσική και σκέφτηκε ότι αφού είναι πια διάσημη δε χρειάζεται να συνεχίσει τη μελέτη.
Πράγματι σταμάτησε αμέσως. Το ίδιο βράδυ θέλησε να παίξει μια καινούργια μελωδία που σκέφτηκε, όμως το δοξάρι δεν έπαιζε τις νότες που ήθελε, αλλά έναν εκκωφαντικό ήχο. Η Σοφία θύμωσε και πέταξε το δοξάρι. Την επόμενη μέρα πήγε και αγόρασε πολλά δοξάρια αλλά δεν υπήρχε κανένα που να παίζει από μόνο του. Η Σοφία έγινε δυστυχισμένη.
Όμως αγαπούσε πολύ τη μουσική και μια μέρα ξανάρχισε να παίζει με επιμονή. Χρειάστηκαν πολλοί μήνες για να βγάλει τη μελωδία που ήθελε αλλά στο τέλος τα κατάφερε.
Τότε η Σοφία συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν το «μαγικό» δοξάρι αυτό που την έκανε να παίζει όμορφες μελωδίες αλλά η μελέτη και ο καθημερινός κόπος. Το ίδιο βράδυ ξαναβρήκε το «μαγικό» δοξάρι, αλλά δεν της ήταν πια χρήσιμο.
Η Σοφία ακολούθησε τη συμβουλή του περίεργου κυρίου, μελετούσε κάθε μέρα και έγινε μια διάσημη-επιτυχημένη μουσικός.
ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (Α4)
Ο Μεμέτ
Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα μαγικό δάσος στην Καραϊβική ζούσε ένα παράξενο ζώο που το έλεγαν Μεμέτ. Είχε μια μεγάλη φουντωτή ουρά, μεγάλα γυαλιστερά μάτια και ένα παράξενο κεφάλι. Για την εμφάνιση του τον κορόιδευαν και για αυτό το λόγο ένιωθε άσχημα..
Ένα πρωινό καθόταν στο ποτάμι πολύ στεναχωρημένος και ξαφνικά εμφανίστηκε μια μικρή νεράιδα. Εκείνη τον ρώτησε γιατί είναι στεναχωρημένος κι εκείνος με δάκρυα στα μάτια του είπε ότι όλοι τον κορόιδευαν για την εμφάνιση του. Η νεράιδα του είπε ότι θα τον κάνει να γίνει σαν τους άλλους αν εκείνος το θέλει. Ο Μεμέτ απάντησε κατευθείαν το ναι.
Αμέσως η ευχή πραγματοποιήθηκε και αποφάσισε να πάει μια βόλτα στο δάσος αλλά τα ζώα τον ρωτούσαν ποιος είναι, δεν τον αναγνώριζαν. Στεναχωρημενος ο Μεμέτ που δεν τον αναγνωρίζουν, αποφάσισε να πάει στον βασιλιά του μαγικού δάσους. Εκείνος τον συμβούλεψε να ξαναγίνει όπως ήταν και να μιλήσει σε όλα τα ζώα ότι όλοι μπορεί να είμαστε διαφορετικοί αλλά εξίσου ίσοι και σημαντικοί.
Γυρίζοντας ο Μεμέτ από το δάσος προσπάθησε να βρει την νεράιδα. Μολις την είδε της ζήτησε να τον μετατρέψει όπως ήταν αρχικά. Αυτή το έκανε και ο Μεμέτ ένιωσε πολύ χαρούμενος και φώναζε ότι είναι ωραίο να είσαι διαφορετικός από τους άλλους,....
Γιάννης Στεργιούλας (Α5)
Ιστορίες από τίτλους
Ξεκινώντας το μάθημα της νεοελληνικής λογοτεχνίας οι μαθητές/τριες της Α΄ τάξης έγραψαν τις δικές τους ιστορίες χρησιμοποιώντας όποιους και όσους τίτλους κειμένων ήθελαν από τα περιεχόμενα του σχολικού βιβλίου. Κάποιες από τις ιστορίες τους μπορείτε να διαβάσετε εδώ:
Βόλτα στη θάλασσα
Ένα μεσημέρι του Αυγούστου και ενώ η ζέστη ήταν ανυπόφορη, αποφάσισα να πάω βόλτα στην θάλασσα. Καθώς διέσχιζα τον δρόμο για την παραλία, πίσω από κάτι θάμνους, μου φάνηκε ότι άκουσα μελωδίες από θαλασσινά τραγούδια.
Πλησίασα τον θάμνο και είδα κάτι τζιτζίκια που έστησαν χορό! Απόρησα με αυτό που είδα και τα ρώτησα τι συμβαίνει. Αυτά μου απάντησαν πως θα πήγαιναν στον Αμαζόνιο για μια νέα ζωή, με ένα καράβι που το έλεγαν Μαύρο κύμα. Ο καπετάνιος τους θα ήταν ένας τζίτζικας με το ψευδώνυμο το ξανθό παιδί! Το ταξίδι για το οδοιπορικό στην Ινδία χωρίς επιστροφή θα ξεκινούσε την ώρα του ηλιοβασιλέματος.
Τα τζιτζίκια με ρώτησαν αν ήθελα να πάω μαζί τους, αλλά εγώ αρνήθηκα ευγενικά, διότι θα ξεκινούσε η νέα σχολική χρονιά!
Βασίλης Α. Α1
Η περιπέτεια της οικογένειάς μου
Στις αρχές του Δεκέμβρη η οικογένειά μου άρχισε να χάνει τα χρήματά της. Ήμασταν ένα φτωχό σόι που δεν είχε λεφτά να πληρώσει. Ήμασταν σε απόγνωση ως που ο παππούς και το εγγονάκι είχαν μια φαεινή ιδέα. Παρόλο που ήμασταν φτωχοί μαγειρεύαμε υπέροχα! Οπότε αποφασίσαμε να ανοίξουμε μια παραδοσιακή ταβέρνα.
Τα ετοιμάσαμε όλα και επιτέλους ανοίξαμε την Παραμονή των Χριστουγέννων. Την ταβέρνα την ονομάσαμε <<θαλασσινά τραγούδια>>
Από την πρώτη μέρα κιόλας το μαγαζί άρχισε να γεμίζει. Όλοι έλεγαν ότι είχαμε το πιο γλυκό ψωμί! Αυτό ήταν σίγουρο μια και είναι φτιαγμένο από τα χέρια της μάνας μου.
Τα πράγματα άρχισαν να στρώνουν περισσότερο, μπορούσαμε να πληρώσουμε για το νοίκι, επίσης να πάρουμε τροφή και παιχνίδια.
Όμως μέχρι τώρα η αγαπημένη μου βραδιά ήταν στις 17 του Νοέμβρη 1973. Είχε έρθει ένας εκλεκτός καλεσμένος, ο Καραγκιόζης. Η πείνα του Καραγκιόζη ήταν απίστευτη! Αφού έφαγε καμιά δεκαριά πιάτα, έπιασε τον χορό! Άρχισαν όλοι να χορεύουν μαζί του. Ακόμα και τα τζιτζίκια στήσαν τον χορό!
Αυτό ήθελα να πω. Είμαι πολύ χαρούμενη για το πώς άλλαξε η ζωή μου.
Ζαϊμίδου Αντριάνα Α1
Η Δάφνη
Κάποτε σε μια πόλη της Τουρκίας, τη Σμύρνη, έμενε μια κοπέλα η Δάφνη . Η Δάφνη ζούσε εκεί από όταν ήταν μωρό και όλοι τη φώναζαν <<το ξανθό παιδί>>, λόγω των ανοιχτόχρωμων χαρακτηριστικών της .
Όταν έγινε 22 χρονών, αποφάσισε να ανοίξει έναν δικό της φούρνο, γιατί από μικρή είχε έφεση στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική. Μόλις στην ηλικία των 9 χρονών, για την εορτή του πατρός της, έφτιαξε μια εντυπωσιακή τούρτα που άφησε άφωνους όλους τους καλεσμένους. Σε αυτόν τον φούρνο η Δάφνη έφτιαχνε το πιο γλυκό ψωμί , το οποίο είχε γίνει το πιο ξακουστό σε όλη την πόλη. Πάνω που τα πράγματα στη ζωή της αρχίσαν να στρώνουν περισσότερο, καθώς ήταν πλέον οικονομικά ανεξάρτητη, έγινε κάτι που διατάραξε τη ζωή τη δική της αλλά και όλων των κάτοικων της Σμύρνης.
Ήταν απόγευμα Παραμονής Χριστουγέννων, όταν αρχίσαν ξαφνικά να ηχούν σειρήνες πολέμου!!! Όλοι έτρεχαν πανικόβλητοι στον δρόμο και το μαύρο κύμα καπνού, που υπήρχε στον ουρανό, είχε καλύψει τελείως το υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Το μόνο που υπήρχε στον ουρανό ήταν ένα πουλάκι, το οποίο εκείνη τη στιγμή της φάνηκε σαν μια ηλιαχτίδα μέσα στο σκοτάδι. Αυτή η εικόνα συμβόλισε στο μυαλό της την ελπίδα και την ώθησε 5 μέρες αργότερα να κάνει ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Αποφάσισε να πάει με πλοίο από την Σμύρνη που βρισκόταν, στην Αθήνα.
Όταν έφτασε εκεί, προσπάθησε να ξεχάσει αυτό που είχε ζήσει και να προσαρμόσει την ζωή της στις νέες συνθήκες. Όμως 2 μήνες αργότερα, κοιτώντας την Αθήνα από ψηλά συνειδητοποίησε πως δεν ήταν το μέρος που ήθελε να ζήσει. Έτσι μια μέρα, σε μια παρέα ομοεθνών της, η αφήγηση του αρχιμάστορα φίλου της για την όμορφη Σύμη, της έδωσε την ιδέα που χρειαζότανε. Η ζωή στη Σύμη θα ήταν ήσυχη, ήρεμη, χωρίς τη βαβούρα της πόλης, κάτι το οποίο φάνταζε ονειρικό στο μυαλό της!
Τελικά, ήταν σωστή η απόφαση της! Έζησε εκεί όλη την υπόλοιπη ζωή της! Άνοιξε έναν φούρνο που τον ονόμασε <<θαλασσινά τραγούδια>> και τα αρτοποιήματά της έγιναν ανάρπαστα σε όλο το νησί!
Διαμαντοπούλου Βασιλική Α1
Η περιπέτεια μιας οικογένειας
Ήταν κάποτε μια μεγάλη οικογένεια που αποφάσισε να πάει οδοιπορικό στην Ινδία. Παραμονή Χριστουγέννων ήταν όταν έφυγαν αλλά κάποιοι δεν γύρισαν ποτέ.
Ταξίδευαν για πολλές μέρες με πλοίο. Κάθε πρωί έβλεπαν την ανατολή και κάθε απόγευμα το ηλιοβασίλεμα! Άκουγαν μουσική πολλών ειδών αλλά κυρίως θαλασσινά τραγούδια, παρόλο που ήταν χειμώνας!
Στην αρχή η εκδρομή αυτή ήταν καταπληκτική, και όπως καταλαβαίνετε, το να ταξιδεύεις στον Ινδικό ωκεανό είναι μια μοναδική εμπειρία. Μετά όμως άλλαξαν τα πράγματα.
Αρχικά τα δύο από τα τρία παιδιά της οικογένειας, που ήταν και δίδυμα, τις νύχτες άκουγαν βήματα, περίεργους ήχους και κραυγές. Ήταν τα φαντάσματα! Οι υπόλοιποι τους έλεγαν ότι το φαντάστηκαν εκτός από έναν, τη μικρότερη αδερφή τους. Αυτό το κορίτσι διάβαζε πολλά βιβλία έβλεπε ταινίες επιστημονικής φαντασίας και όλα αυτά τα πίστευε, στην αρχή τουλάχιστον….
Τα δύο αδέρφια, ο Όλιβερ και ο Αλβέρτος, συνέχισαν κάθε μέρα να λένε στην οικογένειά τους τα ίδια και τα ίδια. Ότι υπάρχουν φαντάσματα! Κάποια στιγμή σταμάτησε να τους πιστεύει και ο μόνος άνθρωπος που είχε συμφωνήσει μαζί τους, η Καρολίνα.
Μια νύχτα τα δίδυμα άκουσαν μια φωνή να τους λέει:" Το βλέπω στο μέλλον σας! Δεν θα επιστρέψετε από αυτό το ταξίδι, θα σας πνίξει το μαύρο κύμα". Ο Όλιβερ είχε διαβάσει για αυτό το φαινόμενο και το εξήγησε στον Αλβέρτο. Το μαύρο κύμα ήταν ένα ανεξήγητο φαινόμενο του Ινδικού Ωκεανού, από το οποίο δεν είχε επιζήσει κανένας. Ξαφνικά εμφανίζεται ένα τεράστιο βουνό νερού σε χρώμα βαθύ μπλε.
Την επόμενη μέρα προσπάθησαν να προειδοποιήσουν τους υπόλοιπους αλλά πάλι δεν τους πίστεψαν.Τα βράδια τα δίδυμα δεν κοιμόντουσαν. Μετά από δύο μέρες ήρθε τελικά το μαύρο κύμα. Οι μόνοι που σώθηκαν ήταν ο παππούς και η Καρολίνα. Κάνεις δεν ξέρει πώς, ούτε καν οι ίδιοι.
Αυτό ήταν ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή για όλους εκτός από τον παππού και το εγγονάκι!
Δημητρακοπούλου Χριστιάννα Α2
Το χωριό της μάνας μου
Μια μέρα στο χωριό της μάνας μου ξεκινά απ' το πρωί. Που ξυπνάει η γιαγιά μου για να ταΐσει τον πιο πιστό φίλο της, τον σκύλο του σπιτιού.
Στη συνέχεια πηγαίνουμε στην εκκλησία που μου αρέσει να παίζω με τη γάτα του παπά. Αφού τελειώσει η εκκλησία βγαίνουμε από την έξοδο και περιμένουμε το ξανθό παιδί να μας φέρει τα ζαρζαβατικά της ημέρας.
Έπειτα γυρνάμε σπίτι και η γιαγιά μου μερικές φορές αργεί να μας φτιάξει το φαγητό και μας πιάνει η πείνα του Καραγκιόζη.
Συνήθως το απόγευμα προς το βράδυ δεν κάνουμε κάτι. Αλλά όταν είναι η εορτή του πατρός μου βγαίνουμε έξω να φάμε.
Στο τέλος πάντα βλέπουμε το πολύ όμορφο ηλιοβασίλεμα και μετά κοιμόμαστε.
Γκέσιος Ιωάννης Α2
 |
| Για το ποίημα "Θαλασσινά Τραγούδια" του Γ. Δροσίνη από τη μαθήτρια Ντοβλιατίδου Γαλήνη του Α4 |
Λογοτεχνία
Ο βασιλιάς στο γνωστό παραμύθι "Το πιο γλυκό ψωμί" αντιμετωπίζει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Τα παιδιά του Α1 και Α2 για να τον παρηγορήσουν και να τον βοηθήσουν να ξεπεράσει το πρόβλημά του, έφτιαξαν το προφίλ του στο Fakebook. Θα βρείτε την προσπάθειά τους στον παρακάτω σύνδεσμο:
https://www.classtools.net/FB/202310-mCPT3D
